The Dog Days Are Over

Zet alle poriën open voor dit pareltje. En vergeet vooral niet te ademen”, schrijft het Nieuwsblad in 2014 over THE DOG DAYS ARE OVER. Dit werk vormde de internationale doorbraak voor Jan Martens. Met zijn 2.0-versie van dit baanbrekende met GRIP daagt hij een nieuwe generatie dansers en toeschouwers uit.  

De Amerikaanse fotograaf Philippe Halsman zei: “… when you ask a person to jump, his attention is mostly directed toward the act of jumping and the mask falls so that the real person appears.” Deze stelling nam Jan Martens voor THE DOG DAYS ARE OVER als uitgangspunt. Door acht dansers te onderwerpen aan een complexe, mathematische, dynamische en vermoeiende choreografie, gaan ze uiteindelijk in de fout. En dan valt hun masker af. “Zelden krijg je in het theater zoveel ruimte om te kijken naar de mens die in even zoveel gedaantes voor je staat”, schijft De Standaard.

Timing

Met zijn radicale choreografische vorm stelde Martens indertijd de dans en danswereld zelf en in een groter verband het cultuurbeleid ter discussie. Waar ligt de dunne grens tussen kunst en entertainment? De 2.0-herneming komt niet uit de lucht vallen. De vragen over kunst versus entertainment zijn weer actueel en opnieuw zijn er grote besparingen op cultuur. Daarbij vraagt Jan Martens zich ook af hoe we moeten omgaan met danserfgoed? Kunnen we de podiumkunsten duurzamer maken door nieuw leven te geven aan een bestaand werk? En welke rol heeft de originele cast hierbij?